Çulhaoğlu Aydınlatıyor

Metin Çulhaoğlu son yazısında kapitalizmin dünya çapındaki krizine değinmiş ve bu krizin bir çökme beklentisi yaratmasına karşı uyarıda bulunmuş. Zihin açıcı. Sosyalistlerin iradi müdahalesini zorunlu kılan şartları anlatmış. Tekrar hatırlıyoruz; çökmez, ancak çökertilir.

Sonra Türkiye'ye gelmiş. Dünya çapındaki krizlerde, diğer ülkelerde oluşan alt dinamiklerin ve tepkiselliklerin çok farklı biçimlerinin ülkemizde yaşandığı tespitini yapmış. Sonuna kadar haklı.

"Türkiye’de ekonomik gerileme, durgunluk ve kriz uğrakları, salt kendi dinamikleriyle alındığında, geniş halk kesimlerini sola değil sağa yönlendirmektedir."

demiş. Sonuna kadar haklı. Burada bir parantez açıyoruz; yukarıdaki aksiyomu tersten okursak kısmen şöyle demek durumundayız:

Türkiye'deki görece ekonomik rahatlama ve istikrar dönemleri bazı halk kesimlerinin görece solda durduğu ya da sola meylettiği dönemlerdir.

Doğru mu? Genel hatlarıyla evet. (ne yazık ki)

Şimdi buradan yola çıkarak şunu sormak istiyorum. Solun kitle tabanını ağırlıklı olarak orta sınıflarda oluşturduğu, yoksullar arasında pek esamesinin okunmadığı, dolayısıyla genel yoksullaşma ile birlikte mülksüzleşen orta sınıftaki kitle tabanını da yitirdiği gerçekliği bunun en önemli kanıtı değil midir? Kapitalizmin siyasi ve ekonomik krizleri "devrimci durum"un olmazsa olmazıdır. Eğer bu durumda, ortaya çıkan vaziyet paradoksal bir şekilde solu yalnızlaştırıyorsa solun sorunu kendinde aramasından başka çare yoktur. Bu blogda, aşağıdaki "Benzinsiz Harekete Geçen Dolmuş" yazımızda Yurdakul Er'in ve Mesut Odman'ın son birkaç yazısında konu olan kapitalizmin krizinden ve ortaya çıkaracağı gelişmelerden endişe duyma hali de bizce tamamen bu sorunla ilgilidir.

Çulhaoğlu'dan devam edelim:
"
...
Üç başlığı ele alalım: Emperyalizm, dinci gericilik ve piyasacılık (kapitalizm).

İşçiler ve emekçiler dahil geniş kesimler söz konusu olduğunda, emperyalizmin, temsil ettiği ekonomik-siyasal-askeri bütünlük içinde; dinci gericiliğin, emperyalizm ve neoliberalizmle organik ilişkileriyle birlikte ve piyasacığın da, temelinde yatan kapitalist üretim tarzı açısından kavranıp bilince çıkartılmasını bekleyemezsiniz.

Emperyalizm, en başta “çocuklarımızın nereye savaşmaya gönderileceği” endişesiyle, “bizi bölmek istiyor” tepkisiyle ve nihayet Filistinli ve Iraklı “din kardeşlerimize” yönelik zulümle tanınacak ve tanımlanacaktır.

Dinci gericilik, bir yerde “canım herkes dininin gereklerini yerine getirsin” hoşgörüsüyle karşılanacak, bundan ötesi ise “ne yani bir şimdi şunu yapamayacak mıyız” tepkisini tetikleyecektir.

Piyasacılık ve kapitalizme geldiğimizde ise, bu olguların popüler tepkilere ön açan en baştaki dolayımı, yolsuzluk, hırsızlık ve “yiyicilik”tir. Şöyle de söylenebilir: İşsizliği de, yoksulluğu da sineye çekebilen insanımızın ayranı, en başta yolsuzluk, hırsızlık ve yiyicilik olaylarına tanık olduğunda kabarabilmektedir.

“Bu iş” böyledir ve daha fazlasının olacağı günleri beklemek yerine buradan yürünmesi gerekmektedir.
...
"

Bu kadar yalın ve bu kadar güzel anlatılabilirdi ancak. Söylenenleri siyasi hareket düzleminde bir özeleştiri olarak da okumak mümkündür. TKP'nin son dönem kampanyalarında öne çıkardığı argümanların tüm yaratıcılığına ve iyi niyetine rağmen emekçi kitlelerdeki yankı bulma olasılıklarını mükemmel değerlendirmiş Çulhaoğlu. Alternatif üslup ve yönelimlere ilişkin de elle tutulacak kadar gerçek öneriler getirmiş.

Tarafınıza Dikkat Lütfen!

soL gazetesi, artık ABD'nin psikolojik savaş aracı olduğu su götürmez olan Taraf gazetesinin Aktütün olayıyla ilgili "bomba" haberini olduğu gibi manşetine taşımış. Gerçi tek cümleyle Taraf'ın bu bilgileri nereden aldığı sorusunu dillendirerek durumu dengelemeye çalışmış ama ne yazık ki Taraf'ın sesini soL'da da yankılandırmış olduğu gerçeğini değiştirememiş.

soL'a Taraf'ın ipiyle kuyuya inilmeyeceğini hatırlatmaktan büyük üzüntü duyuyoruz. Haberin ve delillerinin ardında çok başka şeyler çıkabilir. Demedi demeyin.

Nihayet İlker Belek

....

"Bir önceki yazımda, süreci çevirebilecek tek gücün işçi sınıfı olduğunu belirtmiştim. Teorik olarak böyledir. Ancak şu anda işçi sınıfının karşı tarafın ayağından top çalabilecek mecali yoktur. Eğer böyle ise, kriz ortamında, işçi sınıfının vereceği tepkinin daha milliyetçi ve dini tonlar taşıyacağını da kabul etmeliyiz. Üçüncü maddede andığım “içe kapanma”, işçi sınıfının burjuvazinin üreteceği milliyetçi politikalara yedeklenmesini kolaylaştıracaktır. Evet, sınıfsal tepkiler artacaktır. Ancak bu önemli oranda ekonomik bir içerikle sınırlı kalacak, düzenin faşizan maniplasyonlarına açık bir karakter gösterecektir.

O nedenle kriz ortamında işçi ve emekçi sınıflardan düzene karşı topyekün bir başkaldırı beklemek yerine, ortaya çıkacak rahatsızlıktan, onunla temas yüzeyini artırarak, sınıfsal tepkilerin içinde yer alarak, sınıfı siyasallaştırarak yararlanmak, yapılması gereken şeydir."

diyor İlker Belek bu günkü yazısında.

soL'da yığınla "somut durumun somut tahlili" görüp son paragrafta "bu işi ancak işçi sınıfı çözer" deyip işçi sınıfı harekete geçene kadar hiç bir şey yapamayız gibi bir noktaya gelen yazılar okuyoruz. İlker Belek bugün farklı yazmış, doğru yazmış.

Son Dakika: Cemil Çiçek de Aynı Fikirde

Bir önceki yazımızda soL'daki tuhaf değerlendirmeye değinmiştik. Az önce öğrendik ki, Devlet Bakanı Cemil Çiçek de soL ile aynı kaygıları paylaşıyormuş.

Aynen şöyle diyor:

“Saldırının tezkerenin Meclis’te görüşüleceği günlerin arefesinde meydana gelmesinin manidardır.”

(Çiçek'in sözlerine tıklarsanız ilgili NTVMSNBC haberine ulaşabilirsiniz)

Şemdinli'deki Olay ve Tuhaf Bir İma

Şemdinli'de yaşanan çatışmada 15 asker hayatını kaybetti. soL, tuhaf bir tarafsızlık gösterisi yapıyor ve diyor ki;

Çatışmanın önceki gün gerçekleşen sınır ötesi hava operasyonu ve sınır ötesinde yeni kara harekatı için Meclis'ten onay beklendiği sırada gerçekleşmesi dikkati çekiyor.

Kimi zaman gerçekleşen faili meçhul bombalı saldırıların konjonktüre göre devletin terör araçlarını devreye sokmasına hizmet ettiğini görmek bir şeydir ve belki üstünde düşünülmeye değerdir. Ama faili meçhul kapsamına giremeyecek açık sıcak bir çatışmayı bu şekilde yorumlayarak "tarafsızlık" edebiyatı parçalamak ağır bir şeydir. Altından kalkılması zor bir şeydir. Her sorunun çözümünü döndürüp dolaştırıp bağladığınız 'emekçilerin harekete geçişi'ndeki rolünüzü imkansızlaştıran bir şeydir.

Bu nasıl tarafsızlıktır ki, kılı kırk yaran titizlik görüntüsü verirken aniden nesnellikten fersah fersah uzaklaşasınız?

İma edilen şu mu, "Kara operasyonlarının onaylanmasına siyasi ve psikolojik altyapı hazırlamak için bu olay tezgahlanmıştır. " Eğer öyleyse ya saldırıyı yapanların devletle işbirliği halinde bir grup ya da bizzat devlet güçleri olduğu iması yapılmaktadır, ki şimdiye kadar yaşananlar gösteriyor ki, bunun altı kolay kolay doldurulamaz.

Ya da devlet güçlerinin provake ederek PKK'yı böyle bir saldırıya mecbur etmesi durumu ima edilmektedir ki, böyle bir oylama öncesinde PKK'nın provakasyona gelip böyle bir eylemi yaptığı iması da açıklama sorumluluğunu peşinden getirmektedir. PKK düzenli ordu mudur ki, sürekli mevzilerini korumak zorunluluğu olduğu için her saldırıya anında yanıt vermek zorunda olsun? Gerilla savaşı yapan grup, yapacağı saldırının zamanlamasına karar verme üstünlüğüne sahiptir.
Gaza gelerek saldıran bir güç gerilla savaşı yapamaz. Eğer PKK Türkiye'yi Kuzey Irak batağına çekmeye çalışıyor iması varsa, bu da başka şeylerle desteklenmelidir. Lafı ortaya atıp kaçmak olmaz.

İma etmek de sorumluluk ister. Yoksa Zaman gazetesinden ne farkınız kalır?